آسمان رعدی زد
ابرها غریدند
قطرات باران
نم نم باریدند
بوی آب و کاهگل
تق تق شیروانی
ناله ناودانی
توی کوچه پیچید
کاشکی دلها نیز
چون هوای کوچه
پس از این باریدن
بوی پاکی میداد…
X
|
سرگرمی سرگرمي
| |||||||||||
|
بر سنگ مزار
گاه می اندیشم
خبر مرگ مرا با تو چه کس خواهد داد؟ آن زمان که خبر مرگ مرا از کسی میشنوی کاشکی روی تورا میدیدم شانه بالا زدنت را - بی قید و تکان دادن دستت - که مهم نیست زیاد .تکان دادن سر را - که عجب عاقبت مرد افسوس کاشکی میدم من به خود میگویم چه کسی باور کرد جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد [ یکشنبه هشتم بهمن 1391 ] [ 10:24 قبل از ظهر ] [ فخری ]
وقتی عقیده ، عقده خوانده میشود !
و نور چراغ در آب ، مهتاب تلقی !
و متانت زمین زیر برف یخ میزند !
آنوقت است که نان از یتیم خانه میدزدیم و میفهمیم که "دزد" اشتباه چاپی "درد" است!
"احمد شاملو"
هرگز از مرگ نهراسيده ام،
اگرچه دستانش از ابتذال شكننده تر بود. هراس من – باري- همه از مردن در سرزميني ست، كه مزد گور كن، از بهاي آزادي آدمي افزون باشد. ** جستن، يافتن، و آن گاه، به اختيار بر گزيدن، و از خويشتن خويش، بارويي پي افكندن- اگر مرگ را از اين همه ارزشي بيش تر باشد، حاشا حاشا كه هرگز از مرگ هراسيده باشم.
[ جمعه بیست و نهم دی 1391 ] [ 12:30 بعد از ظهر ] [ فخری ]
یادم باشد به کسی حرفی نزنم که ناراحت شود..... نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد.... راهی نروم که بیراهه باشد.... خطی ننویسم که آزار دهد کسی را.... یادم یاشد همه قرار نیست جوری باشند که من دوست دارم یا هستم یادم باشد که روز و روزگار خوش است ... همه چیز روبه راه است... تنها....تنها..... دل ما دل نیست....
[ جمعه بیست و نهم دی 1391 ] [ 11:5 قبل از ظهر ] [ فخری ]
[ سه شنبه چهاردهم آذر 1391 ] [ 11:35 قبل از ظهر ] [ فخری ]
حالا همه چیز را فهمیده ام
مدتی است دچار ورم مفاصل شده ام تنها امیدم بودی بازوانت را بگیرم بایستم راه بروم، فکر کنم دیوانه شده ام پرنده ها از گوشه اتاقم به گوشه ی دیگر کوچ می کنند آفتاب از جیب پیراهنم بالا می آید و ماه در کنج قالی فرو می رود ابرها می آیند در لیوان خالی روی میز می بارند و می روند دلتنگ توام در را باز می کنم شهر پُر شده از بوی باروت و دلهره از بوی گنده جنازه سربازانی که به جنگ رفتند برای هیچ پنجره را باز می کنم کوه های یخی آب می شوند طغیان می کنند به سوی اتاقم خواب که می روم از هر مرزی که عبور می کنم باز می گردد به اتاقم بیدار می شوم از گرمای این خط استوا آه نیستی که با روسری ات عرق از پیشانیم پاک کنی حرفی نیست دنیا این اندازه کوچک شده باشد دیوانه هم که باشی تعجب دارد دنیا که بزرگ تر بود بیشتر تو را می دیدم 1 این برف بدبخت شبیه خودشان
در دست به آدم برفی کارگر
دلِ خوشی از باد نداشت شهرش کشانده است
سرنوشت اش می گریست ساکت بود
ساک اش را جمع کرد انسانِ بی وطنی ست
برف می بارد
این شفق است یا فلق ؟ مغرب و مشرقم بگو من به کجا رسیده ام ؟ جان دقایقم بگو
ایینه در جواب من باز سکوت می کند
باز مرا چه می شود ؟ ای تو حقایقم بگو
جان همه شوق گشته ام طعنه ی ناشنیده را
در همه حال خوب من با تو موافقم بگو
پاک کن از حافظه ات شور غزلهای مرا شاعر مرده ام بخووان گور علایقم بگو
با من کور و کر ولی واژه به تصویر مکش
منظره های عقل را با من سابقم بگو
من که هر آنچه داشتیم اول ره گذاشتم
حال برای چون تویی اگر که لایقم بگو
یا به زوال می روم یا به کمال می رسم
یکسره کن کار مرا بگو که عاشقم بگوپ
باز سکوت میکند
[ دوشنبه ششم آذر 1391 ] [ 5:5 قبل از ظهر ] [ فخری ]
؟ چه كسی بود صدا زد: سهراب؟ آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ مادرم در خواب است ومنوچهر و پروانه، و شاید همه مردم شهر شب خرداد به آرامی یك مرثیه از روی سر ثانیهها میگذرد و نسیمی خنك از حاشیه سبز پتو خواب مرا میروبد بوی هجرت میآید بالش من پر آواز پر چلچلههاست صبح خواهد شد و به این كاسه آب آسمان هجرت خواهد كرد باید امشب بروم من كه از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت كردم حرفی از جنس زمان نشنیدم كسی از دیدن یك باغچه مجذوب نشد هیچكس زاغچه ای را سر یك مزرعه جدی نگرفت من به اندازه یك ابر دلم میگیرد وقتی از پنجره میبینم حوری ? دختر بالغ همسایه ? پای كمیاب ترین نارون روی زمین فقه میخواند چیزهایی هم هست، لحظههایی پر اوج (مثلاً شاعرهای را دیدم آنچنان محو تماشای فضا بود كه در چشمانش آسمان تخم گذاشت و شبی در شبها مردی از من پرسید تا طلوع انگور، چند ساعت راه است؟) باید امشب بروم باید امشب چمدانی را كه به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد، بردارم، و به سمتی بروم كه درختان حماسی پیداست، رو به آن وسعت بی واژه كه همواره مرا میخواند یك نفر باز صدا شد: سهراب! كفشهایم كو؟
[ دوشنبه ششم آذر 1391 ] [ 4:53 قبل از ظهر ] [ فخری ]
سکوت توبرای من،خدایا،مرگ اجباریست خداونداغرورمن،برای باردیگرمرد دگرتاکی؟دل من هم،دراین زندان غم پژمرد تمام حرف های من همه تکراری وپوچ است ولی رویای این تنها،رهایی ازغم وکوچ است نمی دانم گناهم را،ولی دلخوش به امیدم صدایت می کنم شاید،بگویی که تورادیدم
چه سرد و سخت است اين زمين
[ پنجشنبه چهارم آبان 1391 ] [ 11:17 قبل از ظهر ] [ فخری ]
الهی
[ سه شنبه دهم مرداد 1391 ] [ 9:8 قبل از ظهر ] [ فخری ]
اون حس باحال دوران کوچکی (همون کودکی!) در کنار خطوط سیم پیام در كنار خطوط سیم پیام خارج از ده دو كاج روئیدند سالیان دراز رهگذران آن دو را چون دو دوست میدیدند روزی از روزهای پائیزی زیر رگبار و تازیانه باد یكی از كاجها به خود لرزید خم شد و روی دیگری افتاد گفت ای آشنا ببخش مرا خوب در حال من تأمل كن ریشههایم ز خاك بیرون است چند روزی مرا تحمل كن كاج همسایه گفت با نرمی دوستی را نمی برم از یاد شاید این اتفاق هم روزی ناگهان از برای من افتاد مهر بانی بگوش باد رسید باد آرام شد ملایم شد کاج آسیب دیده ی ما هم کم کمک پا گرفت سالم شد میوه ی کاج ها فرو می ریخت دانه ها ریشه می زدندآسان ابر باران رساند وچندی بعد ده ما نام یافت کاجستان [ پنجشنبه یکم تیر 1391 ] [ 6:24 قبل از ظهر ] [ فخری ]
سکوتم را نکن باور که فردا را همانگونه که میخواهم همانگونه که باید باشد اما نیست میسازم سکوتم را نکن باور که من آن آرامش سنگین پیش از قهر طوفانم
اینها که بالای سرم می بینی دستهای من هستند که بالا رفته اند گوشهایم به این سادگیها دراز نمی شوند
[ شنبه بیستم خرداد 1391 ] [ 8:47 قبل از ظهر ] [ فخری ]
پیشتر آن سالها که کورش مرده بود افتادم [ شنبه بیستم خرداد 1391 ] [ 8:44 قبل از ظهر ] [ فخری ]
اعراب به ما آموختند که آنچه را که میخوریم "غذا" بنامیم و حال آنکه در زبان عربی غذا به "پس آب شتر" گفته میشود.اعراب به ما آموختند که برای شمارش جمعیّتمان کلمۀ "نفر" را استفاده کنیم
|
|||||||||||
من میروم ازین خاک..
میگویندکمی دیرم شده..
بندکفشم را میخواهم ببندم..
اضطراب عجیبی گلوی جانم را می فشارد..
روح من برای جسم خسته ام بغض کرده است..
چیزی آرام مرا بسوی مرگ می فرستد..
نمیخواهم من این مردن..
انگار هیچ راهی برای امید نیست..
هیچ جایی برای ماندن نیست..
اینجا انتهای دنیاست..
طنین مرگ به گوش جانم رسیده..
گوش کن!
چه خوش مینوازد چوپان صحرای خشک وجودم..
فریب میخورم که باهرنواختنی خاطره ای از ذهن من پرگرفت..
دیگر اما نایی برای جنگیدن نیست..
ای مردم به فریادم رسید،عزیز مرا چوپان دروغگو برد..
شتابی به یکباره وجودخالیم را درمی نوردد..
اضطراب چشمانم خاموش می شود..
پاهایم به خواب زمستانی گریختند ..
سرخی لبانم به سیاهی شبهای بی تو بودن کشید..
صدای پایکوبی فرشته مرگ برسقف وجودم به گوش میرسد..
ومن در آرزوی آوای تو میمیرم..
از پا افتادم..
یادتو دیگر گرم نیست..
میان قلب سرد من یخ زده به کناری افتاد..
هنوز روح از قله جانم نگریخته است..
اما من مردم همان دم که آرزوی تکرار تو پرپر شد..
جسم من هنوز نفس می کشد..
مرگ من اما مرا می بلعد..
ومن ..
ومن عاشقانه به سویش می روم..
چیزی نمانده که امروزم جانش را به خواب تسلیم کند
هر سلامی که امروز زاییدم، بر دردناکی این جانکندن شبانگاهی دامن می زند
تن خاطراتم چرکین است
آه! فردای من! کجایی؟ که دلم گرمابه ی فراموشیت را می خواهد
در تب کابوس های اجتماعی امروزم می سوزمش
کابوسهای من نمی رقصند
آنها همزاد رختهای بی تنِ آویزانند
همزاد دیوارهای بی سقف
همزاد سکوتهایی که در من جاودانه می شوند
تخته پاره های کشتی شکسته ای،
در میان لای و گل نشسته بود.
شعله های بی امان آفتاب،
راه هر نگاه را،
تا کرانه بسته بود.
ما میان زورقی به روی آب.
ناگهان پرنده ای،
از میان تخته پاره ها به آسمان پرید
خط جیغ جانخراش خویش را
در فضا کشید:
-" ناخدا کجاست"؟
شاید این پرنده،
روح ناامید یک غریق بود،
در کشاکشی میان مرگ و زندگی،
در کمند پیچ و تاب ها.
شاید این صدا همیشه جاری است
در تلاطم عظیم آب ها!
سال ها و سال هاست،
بازتاب « ناخدا کجاست؟»
در میان تخته پاره های هستی من است.
مثل این که روح من
با همان پرنده همنواست،
زانکه این غریق نیز
همچنان به جستجوی ناخداست.
ای شكستها و ای نااميديهای من
ای تنهايی ها و ای گوشه نشينی های من
شما نزد من از هزار پيروزی عزيزتر هستيد و در دل من از افتخارات همه شهرها شيرين تر
ای شكستها و ای نا اميديهای من
ای شناخت من نسبت به خود و ای يافتن خواری من
من بوسيله ی شما دانستم كه هنوز يك جوان خطاكار هستم و ديگر تاج آلاله های پژمرده و فانی مرا فريب نمی دهند.من بوسيله ی شما به تنهايی و گوشه نشينی رسيدم و طعم گريختن و خوار شدن را چشيدم
ای شكستها و ای نا اميديهای من
ای شمشير برنده و ای جوشن درخشان من
در چشمان شما چنين خوانده ام كه هرگاه انسان بر تخت سلطنت نشيند، برده می شود و هرگاه مردم از درونش آگاه شوند، كتاب عمرش بسته می شود و هرگاه به اوج كمال رسد، به قتل می رسد
انسان مانند ميوه ايست كه چون بر زمين می افتد زير پا له می شود
ای شكستها و ای نا اميديهای من
ای دوست دلاور محبوب من! تو تنها كسی هستی كه سرود ها و فرياد ها و سكوت های مرا می شنوی و جز تو كسی با من از تپش بالها و بانگ دريا ها و صدای انفجار آتشفشانها در ظلمات شب سخن نخواهد گفت و تنها كسی هستی كه از صخره های مرتفع درونم بالا می روی
ای شجاعت ناميرای من! در هنگام طوفان با من خواهی خنديد و گورهايی برای آنان كه از من و تو می ميرند حفر خواهيم كرد و با عزم و استواری در برابر چهره ی خورشيد خواهيم ايستاد تا شكوهمند و خوفناك باشيم
*******
و در آخر
خدايا به خاطر تمام داده ها و نداده هايت شكر گذارم چرا كه يكی نعمت است و ديگری حكمت
خدايا به اندازه توانم سختی ده و يا توانم را بيشتر كن تا زانوانم خم نشوند
آقا جان . دیگر نمیگویم بیا . هر وقت خواستی بیا اما خسته شده ام . نیامدنت به کنار
از اینها خسته شده ام . از همه . وقتی نمی آیی با خودم میگویم یعنی دوره و زمانه از این بد تر
هم میشود که تو برای آنها ظهور کنی؟ ! لابد میشود دیگر! وگرنه الان که خسته ایم می آمدی
آقا شما منتظر کسی بوده ای تا به حال؟ نبوده ای قربانت شوم . اگر بودی که می آمدی
باز با خودم میگویم شاید ما به آن اندازه منتظر نبوده ایم . باید برای آنها ظهور کنی . آنها از ما
منتظر تر و خسته ترند لابد .
آقا جان هر وقت خواستی بیا فقط به من بگو چه کنم ؟ با این خستگی با این دنیا . زمانه . روزگار
چه کنم وقتی نیستی ؟ هان؟ ! درویش مصطفی میگوید : حکما امتحانه سخت با ش. یک نفر
میگوید صبر داشته باش صبر داشته باش. یک نفر میگوید همین روزها می آیی . هر وقت
خواستی بیا . بیا تمامش کن
وای، باران؛
باران؛
شیشه پنجره را باران شست .
از اهل دل من اما،
چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟
آسمان سربی رنگ،
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ .
می پرد مرغ نگاهم تا دور،
وای، باران،
باران،
پر مرغان نگاهم را شست .
خواب رویای فراموشیهاست !
خواب را دریابم،
که در آن دولت خواموشیهاست .
من شکوفایی گلهای امیدم را در رویاها می بینم،
و ندایی که به من میگوید :
گر چه شب تاریک است
دل قوی دار،
سحر نزدیک است
دل من، در دل شب،
خواب پروانه شدن می بیند .
مهر در صبحدمان داس به دست
آسمانها آبی،
پر مرغان صداقت آبی ست
دیده در آینه صبح تو را می بیند .
از گریبان تو صبح صادق،
می گشاید پرو بال .
تو گل سرخ منی
تو گل یاسمنی
تو چنان شبنم پاک سحری ؟
نه؟
از آن پاکتری .
تو بهاری ؟
نه،
بهاران از توست .
از تو می گیرد وام،
هر بهار اینهمه زیبایی را .
هوس باغ و بهارانم نیست
ای بهین باغ و بهارانم تو !
این بازی - به هیچ وجه - دوستانه نیست
این کاملا از خطاهای تو معلوم است
سوووووووووووووت
این بازی خانگی نیست
از شعار هوادارانت معلوم است
سوووووووووووووت
این بازی
بازی نیست
از چشمهایت معلوم است
دیوانه ای که در شهر میچرخد
اگر چه بخت سیاهی دارد
اما
بلیت بخت آزمایی خیلی هاست
اگر به حرفهایش گوش دهند
و گوش شنوا برای دهان های بسیاری
که وقتی حرفهایشان تمام شد
چند کلمه ای فحش میهمانش کند
دیوانه ای که در شهر میچرخد
دهان اگر بگشاید ...
حرفی نمیماند وقتی میدانم نمیگشاید دهانش را
مثل بختش
دیوانه ای که در شهر
میچرخد دور سر تمام دوستان و دشمنان
در حالیکه دنیا دور سرش میچرخد
و میگذارد دنیا برای خیلی های دیگر بچرخد
دیوانه ای که در شهر میچزخد کاملا دیوانه است
چون حالش از شهر به هم میخورد
اما کارش را به پیاده روهای همین شهر کشانده
دیوانه ای که در شهر میچرخد
آدم را دیوانه میکند
از اینکه میفهمد حرفهایش را نمیفهمند
و از اینهمه چرخیدن
دیوانه ای که در شهر میچرخد ...
میچرخد دیگر
روی چوبه ی دار راه میروم . قدم به قدم .
بر میگردم . قدم به قدم.
باید بپرم ؟ شیر یاخط؟
سکه ای نیست . مهری که دم دست است به هوا می اندازم
نه شیرنه خط .
مهر میشکند . مهر خاک میشود .
میآیم روی چهار پایه . طناب را می اندازم دور گردنم .
عرق کرده ام . نمیترسم . اینجا گرم است
میگویند آرزویی نداری؟
چرا میخواهم دو رکعت نماز بخوانم . آب نیست . آتش هست .
تیمم میکنم. خاک مهر و نیت و ...
خدایا این چند وقت جهنم را تحمل کردم . یعنی از اینجا میروم بهشت ؟
سلام دکتر
- سلام قرصاتو خوردی؟
:آره خوردم به در و دیوار یه کم زخمی شده
- چی شده ؟
: میخواست بپره بلد نبود
- چی چی بلد نبود ؟ خودم یادش دادم
:آره اونم داد به بغل دستیش . میکشی؟
- نه بلد نیستم
: چی چی بلد نیستم ؟ خودم یادت دادم
ـ آره یادم رفت . یادم رفت بهت بگم یکی نقاشیاتو میخواد
: بگو هنوز روشنش نکردم
- خب روشنش میکردی
: آخه هر دفه سیگار میکشم . تا روشنش میکنم میسوزه
- آره . دلت ؟ بوش همه جا رو برداشته
: نه بابا اون که خیلی وقته بوش همه جا رو برداشته اما گذاشته سر جاش
- تو همه ی تابلوهات اتیش گرفته ؟
: گر گرفته . من سیگار میکشم . تو هم سیگار میکشی . اما این کجا و اون کجا ؟
- همین دور و برا بگرد پیداش میکنی
: ایول . تمام دور خودمو میگردم بلکه پیدا شد
- تو نمیخوای آدم بشی؟
: آد م تا زمانی که آدم بود آدم بود
این یه امر ثابت شده ست مگر اینکه خلافش ثابت بشه
- چه جوری ثابت بشه ما که مدرک نداریم
: من ندارم تو که دا ری . مهرم که داره . خودم دیدم . مهر باطل شد داره
- معتبر نیست
: آره اعتبارش منم
- خوبه . بابا اگه خوب بشی میتونی بری زندگی کنی
: نه اونجوری زندگی نمیذاره زندگی کنم
- آره خدا هم نمیذاره من بندگی کنم
: دکتر تو واسه چی اینجایی؟
- جهت طبابت عزیزم
: آهان طبابت یعنی آدم طب داره . طب ۴۰ درجه . یعنی حالش بده
ببرینش دکتر .
- تب داری ؟
: نه دکتر . سردمه . دارم یخ میزنم . نمیبینی مگه بهمن آوار شده رو سرم .
باز رفتم تو کوه داد زدم . گفتم نمکیه . نون خشکیه . یه عالمه آدم داد
میزدن نمکیه . منم فهمیدم که واقعا نمکیم .
همه مردن . همه بهمنگیر شدن .کسی تو کمپ منتظر من نیست .
- تو چرا میگی نون خشکیه نمکیه ؟
: آهان . خوب گوشاتو وا کن بهت بگم . در واکن بدم ؟
- نه بگو . من یاد داشت میکنم
: آره از بچگی بهم میگفتن تو خیلی با نمکی . منم میگفتم نمکیه
نون خشکیه . اما همه میخندیدن فامیلا بهشون بر خورد .
دوستام میگفتن تو بچه پولداری ولی من نمکی بود م .
هنوزم هستم مگه نه دکتر؟ اصلا گوش میدی؟ گوشیو بده تماس بگیرم
- گوش میدم . با کی تماس بگیری ؟
: گیر نده . من میگیرم تو ول کن . خوبه ؟
- آره . بقیه شو بگو
: بقیه ش مال خودت دکتر .
- بقیه ی ماجرا . بگو دیگه . تو بالاخره پولداری ؟
: آره میگن پولدارم اما من نمکیم . میدونی واسه چی زده به سرم ؟
- کی زده تو سرت ؟
: آهان رفیقام . زدن تو سرم . پولام و برداشتن بردن . منم آوردن اینجا .
من نون خشکیم . نمکیم مگه نه ؟ تو که میدونی دکتر ؟
- آره . ولی تو مسافر نمیخوای؟
: مسافرا رفتن مسافرت . تو چرا موندی؟
- من ؟ من دیوونه ها رو مسخره میکردم . بعدا دکتر شدم .
گفتن باید بیای اینجا .قراره من دیوونه ها رو معالجه کنم .
الان حدود دویست و بیست و دو ساله دارم این کارو میکنم
گفتن باید هزار سال اینجا طبابت کنم
: ایول دکتر . تو بابای منو میشناسی پس .
اونم هفتاد سال پیش اینجا بود . همونی که ماهی بود بدون آب میمرد .
همونی که همیشه تشنه بودا . بابا چرا یادت نمیاد . تو مخ تو چی ریختن؟
- شنیدم بابات قبلا تعزیه میخونده . آره ؟ همونه ؟
: من تعزیه نمیدونم . بابا همیشه میگفت عطش .
میگفت من ماهیم . دریا میخواست .
همیشه گیر میکرد به قلاب . نمیذاشت مادرم قلاب بافی کنه .
- من حتمی باباتو میشناسم .
: هو مگه خودت بابا نداری؟
- چرا داشتم . یه دونه . کشتمش .
:ایول خوبه . به هر حال مرگ حقه . اجلش رسیده بوده حتما .
این شتریه که در خونه همه میخوابه . فقط در رو باز نکن دکتر
کثیف کاری میکنه .وقتی میکشتیش هیچی نگفت دکتر؟
- چرا گفت آخ
: آخی . طفلک حتما دردش گرفته . اما مردن که درد نداره دکتر .
دیدی خالی بستی ؟
- من و تو که درد داریم . نداریم ؟ اگه نداریم مرض که داریم .
مگه ما نمردیم ؟ خب پس یه مرگمون هست دیگه .
البته تا نظر بزرگترا چی باشه . !
: موافقم . راستی یادم رفت بهت بگم دکتر تو دیگه بزرگ شدی .
بهت تبریک میگم
ـ ممنون . تو که هنوز عینک نخریدی . !!!!!!
: میخرم بابا . آخه به دیوونه ها که حقوق نمیدن .
درسته که کلی کار میکنیم . اما پول نمیدن دکتر .
هیشکی حواسش به ما نیست ؟
- حواس؟ از بس که سرده بی حس شدن . دیگه حس ندارن . پول دارن .
: پول خوبه دکتر . واسه ادم رفیق میاره .به شدت با معرفت .
با مرام . من داشتم که میگما اونا که زدن تو سرم نا رفیق بودن .
گوش میدی دکتر؟
- باشه دارم تمرین میکنم . گوش نمیدم اما اگه بخوای فحش میدم .
........... !!!!!!!!
: خودتی .
: سلام دکتر بزرگ شدی !
- چشمات بزرگ میبینه
: آره باید عینک بزنم آدما رو بهتر بشناسم . دیروز فهمیدم نویسنده ها
جغدن . روزا میخوابن شبا میرن شکار .
- شنیدم رفته بودی کوه به خدا فحش بدی اما هر چی گفتی به خودت برگشته
: آره دکتر . خیلی خوبه که تو گوش داری . میخوای فحش بدم ؟
- نه بیا قرصاتو بخور
: نه جون دکتر . دوتا فحش بدم اگه خوشت نیومد خودت فحش بده
- ولش کن . بگو ببینم تازگیا مسافر همت نداشتی ؟
: همت نه . من تو خط ولیعصرم . عصرا بیا ببین چه خبره .
مردم تو هم وول میخورن . هواش حسابی دو تاییه . این ولیعصر واسه ما
ولیعصر بشو نیست
ـ آره بیا بریم امامزاده .
: نه خره نریا . من رفتم هیچ خبری نبود . طیب هم میره کلیسا
هیچکی دیگه شفا نمیگیره . قراره نسلمون منقرض بشه
ـ آره منم یه چیزایی شنیدم
: دکتر تو خیلی خوب میشنوی. فحش بدم ؟
- نه فحش مال بچه کوچولوهاست !
: آره دکتر تو چقدر بزرگ شدی
- عینک بخر یادت نره
: باشه ولی بچه کوچولو ها فحش خار و خاشاک میدن
بد بخت شماها فکر میکنین گریه میکنن . اینا همشون فحش میدن
بی بی تربیتن .
ـ باشه هر چی که تو میگی اما تو خوب میشنویا . فحش بدم ؟
: خب دکتر از اول بگو تو هم دیوونه ای دیگه
- آره نمیبینی عینک دارم ؟
: چرا چرا . اما آخه تو کفن پوشیدی . بوی کافور میدی . عطر گلاب داری .
چشمات رنگ و رو رفته شده . صورتتو انگار انداختن تو رخت چرکا
دکتر تو چرا نمیذاری من بهت فحش بدم ؟
ـ بگو
: دکتر تو چقدر شبیه منی؟ !
گیرم خانِ دهِ بالا آب را ببندد
باغ لب تشنه بماند
باغ آفتاب سوز بشود
همه میفهمند ریشه ی درختی به لب آب رسید و برگشت
گیرم که بیایند شاخه ای را از درختی ببرند
شاخه علم میشود سر ِ دستهای باغ
گیرم که خار بر گلوی غنچه ای بنشیند
اصلا گیرم تمام این ۷۲ سرو باغ را بکوبند به تبر
باد تازیا نه بزند به این بید ها
بیدها بلرزند
بیدها گریه کنند 
شبهای باغ که بدون ماه نمیماند
چشمه جای دیگریست
من چه فرقی دارم آخه با یه دیوونه ی دیگه ؟
با یه دیوونه که هر وقت هر چیو میبینه میگه
با یه دیوونه که هر وقت مرده میبینه میخنده
هر جایی میره میپرسه آقا قبر خالی چنده؟
آدما بازیچه هستن آدما بی غم نمیشن
این روزا کی فکر برفه ؟ آدما آدم نمیشن
میگه اهل گریه نیستم واسه خنده غم زیاده
روی خاک ادم ندیدم زیر خاک آدم زیاده
میگه از تو آسمونا موهای سفید میریزه
خدا پیر شده گمونم آیه ی جدید میریزه
یه دیوونه یه دیوونه واسه ی دلش میخونه
میخواد عین عاقلا شه اما هیچوقت نمیتونه
دم یاسای تو باغچه با خدا قرار میذاره
روی قبرش مینویسن این دیوونه اسم نداره
بارون که اومد دلم گرفت . گفتم میرم امامزاده
کالباس هم گرفتم بردم .
رسیدم اما پسره که فال میفروشه نبود
بارون هم اون بارون نبود
منم اون آدم نبودم
کالباس رو از جیبم در آوردم
هر چی دنبال گربه هه گشتم نبود
سر و کله یه گربه پیدا شد اما اون گربه نبود
کالباس رو گرفتم جلوش از دست من نگرفت
(اصلا وقتی دیدم اون گربه نیست نمیخواستم بهش کالباس بدم )
گفتم به درک . کالباس رو گذاشتم تو جیبم . خدا خدا میکردم که بارون شدید بشه اما نشد
گفتم اینقدر خیس میشم که بارون خسته بشه
هیچکس هم نیست که چیزی بهم بده گردن و صورتمو بپوشونم
نشد
هیچی مثل سابق نیست
نه من
نه تو
نه بارون
نه من نه تو نه بارون . هیچی مثل سابق نیست
بیخیال شدم . ادامه دادم این پیاده روی های شبانه رو
شاعر شدن کار سختیه جزو مشاغل با سختی زیان آور
البته بعد از عاشق شدن
- این دریوریا چیه که داری میگی؟ مردم دارن نگاهت میکنن
خب به درک سطح شعور اونا رو میشه از چترای روی سرشون فهمید
- هر چی که تو میگی فقط اینا رو میشه آروم تر هم گفت
آره حق با توئه . نه حق با منه . نه با بارونه
آدما بازیچه هستن آدما بی غم نمیشن / این روزا کی فکر عشقه ؟ آدما آدم نمیشن
حالم تو تشت آب بازی منتظر یه همقده
چه جوری بگم حالم بده /
- حالت بده ؟ باید بری دکتر
من از دکتر بدم میاد . منو ببرین پیش یه مهندس راه و ساختمان این پیاده رو ایراد داره
میگه اهل گریه نیستم / واسه خنده غم زیاده
روی خاک آدم ندیدم / زیر خاک آدم زیاده
- آره اما موقع بارون آ دما کم میشن خیابونا خلوت میشه
خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است ؟
- با من کل کل میکنی پسره ی ...
میخوای تو هم برو مگه من گفتم بیای ؟ خودت آویزون شدی
- خره اگه منم برم که تو دخل خودتو میاری
اگرم نری دخل تو رو میارم فکر کردی کم فحش و تیکه بلدم ؟ چند تا که بارت کنم میری
- من عادت کردم . این خیابونا هم عادت کردن . تو فقط هارت و پورت داری
ببین به خودت فحش نمیدم به خدات فحش میدما
/ خدا زنگی خدا مسته / خدا دست تموم قاتلا رو یک تنه از پشت سر بسه/
خدا لات خیابون / آسمون جل خیره و خود سر/ خدا گردن کلفت بی پدر مادر/
- اینم مربوط میشه به خودت و خدای خودت
خیلی پر رویی چی میخوای ؟
- محبت
دیدی خیلی خری؟ بد بخت همه میدونن من محبت کردن بلد نیستم اگه بلد بودم که ...
- بگو به کاهدون زدم دیگه
زدی
- باشه مهم نیست برای همینه که من با بقیه فرق دارم
/ گاه یک کوه به یک کاه به هم میریزد / کاهدونم لازمه
تو که دست از سر من بر نمیداری دنبالم بیا منم میخونم
ببار ای ابر بهار / بر کو ه و دشت و هامون ببار
به سرخی لبهای سرخ یار ....
تو همون حس غریبی که هیشه با منی
تو بهونه ی هر عاشق واسه زنده بودنی ....
حالم تو تشت آب بازی .....
چه جوری بگم حالم بده
من هم یک درختم مثل بقیه درختها
بین زمین و آسمان اما
من همین یک اردیبهشت مانده برایم که تویی
یعنی سهم من از اینهمه سال و فصل و ماه یک اردیبهشت نمیشود ؟
هوای اردیبهشتت یخ زده
مگر من چه خواسته ام ؟
خواستم یک نفر بیاید تاب آویزان کند روی شاخه هایم
تاب بخورد
تاب بخورد
بخورد به پست مطلب جدید
خواستم یک نفر بیاید به شاخه هایم شالهای مشکی آویزان کند
که عطرشان بپیچد به تنم برای تمام فصول بهار باشد
درست وسط وسط بهار
یک باغبان خواستم
میدانم از سرم هم زیاد است اما ...
من هم یک درختم مثل بقیه درختها
فقط شته زده به سرم
میترسم بزند به ریشه های باور و اعتقادم
هر کس می آید یک تبری میکوبد
دارم از پا در می آیم
که در می آیند
بله اگر تبر بخوری قوی میشوی
استوار میشوی
سرو بودم
بید شدم ، خم شدم
بس نیست؟
تبر برای بت است
من فقط یک درختم مثل بقیه درختها
بین زمین و هوا
من یک خاک خواستم که ریشه کنم در تنش
هوای اردیبهشت یخ زده
یخ کردم
راه فرار از مشقهای زنگ اول
ای وای ننوشتیم آقا یادمان رفت
آنروزها را آنقدر شوخی گرفتیم
جدیت تصمیم کبری یادمان رفت
شعر خدای مهربان را حفظ کردیم
یادش بخیر اما خدا را یادمان رفت
در گوشمان خواندند رسم آدمیت
آن حرفها را زود اما یادمان رفت
فردا چه کاره می شوی؟ موضوع انشا
ساده نوشتیم آنقدر تا یادمان رفت
دیروز تکلیف آب بابا بود و خط خورد
تکلیف فردا نان و بابا یادمان رفت
ای گل تازه که بوئی ز وفا نیست تو را
خبر از سرزنش خار جفا نیست تو را
رحم بر بلبل بی برگ و نوا نیست تو را
التفاتی به اسیران بلا نیست تو را
ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تو را
با اسیر غم خود رحم چرا نیست تو را
فارغ از عاشق غمناک نمی باید بود
جان من اینهمه بی باک نمی باید بود
همچو گل چند به روی همه خندان باشی
همره غیر به گلگشت گلستان باشی
هر زمان با دگری دست و گریبان باشی
زان بیندیش که از کرده پشیمان باشی
جمع با جمع نباشند و پریشان باشی
یاد حیرانی ما آری و حیران باشی
ما نباشیم که باشد که جفای تو کشد ؟
که جفا سازد و صد جور برای تو کشد ؟
شب به کاشانه اغیار نمی باید بود
غیر را شمع شب تار نمی باید بود
همه جا با همه کس یار نمی باید بود
یار اغیار دل آزار نمی باید بود
تشنه خون من زار نمی باید بود
تا به این مرتبه خونخوار نمی باید بود
من اگر کشته شوم باعث بد نامی توست
موجب شهرت بی باکی و خودکامی توست
دیگری جز تو مرا این همه آزار نکرد
جز تو کس در نظر خلق مرا خوار نکرد
آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد
هیچ سنگین دل بیدادگر این کار نکرد
این ستمها دگری با من بیمار نکرد
هیچ کس اینهمه آزار من زار نکرد
گر ز آزردن من هست غرض مردن من
مردم آزار مکش از پی آزردن من
جان من سنگدلی ، دل به تو دادن غلط است
برسر راه تو چون خاک فتادن غلط است
چشم امید به روی تو گشادن غلط است
روی پر گرد به راه تو نهادن غلط است
رفتن اولاست ز کوی تو ستادن غلط است
جان شیرین به تمنای تو دادن غلط است
تو نه آنی که غم عاشق زارت باشد
چون شود خاک بر آن خاک گذارت باشد
مدتی هست که حیرانم و تدبیری نیست
عاشق بی سر و سامانم و تدبیری نیست
از غمت سر به گریبانم و تدبیری نیست
خون دل رفته به دامانم و تدبیری نیست
از جفای تو بدینسانم و تدبیری نیست
چه توان کرد پشیمانم و تدبیری نیست
شرح درماندگی خود به که تقریر کنم
عاجزم چاره من چیست چه تدبیر کنممدتی شد که در آزارم و می دانی تو
به کمند تو گرفتارم و می دانی تو
از غم عشق تو بیمارم و می دانی تو
داغ عشق تو به جان دارم و می دانی تو
خون دل از مژه می بارم و می دانی تو
از برای تو چنین زارم و می دانی تو
از زبان تو حدیثی نشنودم هرگز
از تو شرمنده یک حرف نبودم هرگز
مکن آن نوع که آزرده شوم از خویت
دست بر دل نهم و پا بکشم از کویت
گوشه ای گیرم و من بعد نیایم سویت
نکنم بار دگر یاد قد دلجویت
دیده پوشم ز تماشای رخ نیکویت
سخنی گویم و شرمنده شوم از رویت
بشنو پند و مکن قصد دل آزرده خویش
ورنه بسیار پشیمان شوی از کرده خویش
از سر کوی تو با دیده تر خواهم رفت
چهره آلوده به خوناب جگر خواهم رفت
تا نظر می کنی از پیش نظر خواهم رفت
گر نرفتم ز درت شام ، سحر خواهم رفت
نه که این بار چو هر بار دگر خواهم رفت
نیست باز آمدنم باز ، اگر خواهم رفت
از جفای تو من زار چو رفتم ، رفتم
لطف کن لطف که این بار چو رفتم رفتم
چند در کوی تو با خاک برابر باشم
چند پامال جفای تو ستمگر باشم
چند پیش تو به قدر از همه کمتر باشم
از تو چند ای بت بدکیش مکدر باشم
می روم تا به سجود بت دیگر باشم
باز اگر سجده کنم پیش تو ، کافر باشم
خود بگو کز تو کشم ناز و تغافل تا کی
طاقتم نیست ، از این بیش تحمل تا کی
سبزه‘ دامن نسرین تو را بنده شوم
ابتدای خط مشکین تو را بنده شوم
چین بر ابرو زدن و کین تو را بنده شوم
گره ابروی پرچین تو را بنده شوم
حرف ناگفتن و تمکین تو را بنده شوم
طرز محبوبی و آیین تو را بنده شوم
الله الله زکه این قاعده آموخته ای
کیست استاد تو ، اینها ز که آموخته ای
اینهمه جور که من از پی هم می بینم
زود خود را به سر کوی عدم می بینم
دیگران راحت و من این همه غم می بینم
همه کس خرم و من درد و الم می بینم
لطف بسیار طمع دارم و کم می بینم
هستم آزرده و بسیار ستم می بینم
خرده بر حرف درشت من آزرده مگیر
حرف آزرده درشتانه بود خرده مگیر
آنچنان باش که من از تو شکایت نکنم
از تو قطع طمع لطف و عنایت نکنم
پیش مردم ز جفای تو حکایت نکنم
همه جا قصه درد تو روایت نکنم
دیگر این قصه بی حد و نهایت نکنم
خویش را شهره هر شهر و ولایت نکنم
خوش کنی خاطر وحشی به نگاهی سهل است
سوی او گوشه چشمی ز تو گاهی سهل است
غریق نجاتم میشوی
وقتی که پلک میزنی
و آنگاست که می فهمم
خدا پلک را برای چه آفرید
* * *
تمام جسارتم که جمع شد
در رادیکال چشمانت تساوی صفر شد
و چون از غرورم توان گرفتم
در مجذور نگاهت
معادله ام دو مجهولی شد
* * *
چه کسی بیدار است
و به اندازه ی یک برگ
که از شاخه ی بیدی به زمین می افتد
هوشیار است
* * *
شب است و سهم من از تو
خزابه های نگاه است
چیزی شبیه نبودن
چیزی شبیه سراب است
مرا پیاده میکنی کنار وعده گاهمان
کنار اولین قرار و آخرین گناهمان
دوباره سرد و بی رمق به من نگاه میکنی
به هم گره نمیخورد ولی دگر نگاهمان
من اعتراف میکنم : ز یاد من نمیروی
تو اعتراف میکنی : به عشق اشتباهمان
توفکر می کنی که من به رفتن توراضی ام
تو فکر میکنی فقط به نیمه سیاهمان
مرا پیاده میکنی درست هشت و نیم شب
کنار خاطرات و لحظه های بی پناهمان
***
گذشته کارم از جدل، به دست ساکی از غزل
هنوز ایستاده ام کنار وعده گاهمان
مردم اغلب غیر منطقی , خود محور و متعصب هستند
درهرحال آنها را ببخش!
اگر مهر
شلیک می کنم
به زمین
به آسمان
اما خودم
به دوش خودم نعش می شوم
بیا ای کارگر !
ای در نبرد زندگانی گرد رزم آور !
بجنب از جا،
بجنب از جا چو موج مست توفانزا،
که خیزد از دل دریا،
غریو انداز و خشم آگین و ویرانگر-
که لرزد پشت دژخیمان،
که غلتد کاخ استمگر،
دگر گون گردد از بنیاد این نظم ستمگستر .
بیا ای کارگر !
ای پیشتاز خلق و جنبش را مهین رهبر،
بیا ای از غریوت در جهان بر دشمنان محشر.
بیا هنگامه بر پا کن،
بر استبداد غوغا کن،
به پا شو، شور بشکن بشکن زنجیر بالا کن .
بخون کش دیو استثمار این غفریت غارتگر-
که این غول از تو میترسد نه از بمهای آتشبار مرگ آور .
تو پیشاهنگ خلقی و رهایی بخش این کشور .
بیا ای کارگر!
بیا ای در نبرد زندگانی گرد رزم آور
ایا سنت شکن نیروی دورانساز عصیانگر .
شبی در حال مستی تکیه بر جای خدا کردم
در آن یک شب خدایا من عجایب کارها کردم
جهان را روی هم کوبیدم از نو ساختم گیتی
ز خاک عالم کهنه جهانی نو بنا کردم
کشیدم بر زمین از عرش، دنیادار سابق را
سخن واضح تر و بهتر بگویم کودتا کردم
خدا را بنده ی خود کرده خود گشتم خدای او
خدایی با تسلط هم به ارض و هم سما کردم
میان آب شستم سهر به سهر برنامه پیشین
هر آن چیزی که از اول بود نابود و فنا کردم
نمودم هم بهشت و هم جهنم هردو را معدوم
کشیدم پیش نقد و نسیه، بازی را رها کردم
نمازو روزه را تعطیل کردم، کعبه را بستم
حساب بندگی را از ریاکاری جدا کردم
امام و قطب و پیغمبر نکردم در جهان منصوب
خدایی بر زمین و بر زمان بی کدخدا کردم
نکردم خلق ، ملا و فقید و زاهد و صوفی
نه تعیین بهر مردم مقتدا و پیشوا کردم
شدم خود عهده دار پیشوایی در همه عالم
به تیپا پیشوایان را به دور از پیش پا کردم
بدون اسقف و پاپ و کشیش و مفتی اعظم
خلایق را به امر حق شناسی آشنا کردم
نه آوردم به دنیا روضه خوان و مرشد و رمال
نه کس را مفتخور و هرزه و لات و گدا کردم
نمودم خلق را آسوده از شر ریاکاران
به قدرت در جهان خلع ید از اهل ریا کردم
ندادم فرصت مردم فریبی بر عباپوشان
نخواهم گفت آن کاری که با اهل ریا کردم
به جای مردم نادان نمودم خلق گاو و خر
میان خلق آنان را پی خدمت رها کردم
مقدر داشتم خالی ز منت، رزق مردم را
نه شرطی در نماز و روزه و ذکر و دعا کردم
نکردم پشت سر هم بندگان لخت و عور ایجاد
به مشتی بندگان آْبرومند اکتفا کردم
هر آنکس را که میدانستم از اول بود فاسد
نکردم خلق و عالم را بری از هر جفا کردم
به جای جنس تازی آفریدم مردم دل پاک
قلوب مردمان را مرکز مهر ووفا کردم
سری داشت کو بر سر فکر استثمار کوبیدم
دگر قانون استثمار را زیر پا کردم
رجال خائن و مزدور را در آتش افکندم
سپس خاکستر اجسادشان را بر هوا کردم
نه جمعی را برون از حد بدادم ثروت و مکنت
نه جمعی را به درد بی نوایی مبتلا کردم
نه یک بی آبرویی را هزار گنج بخشیدم
نه بر یک آبرومندی دوصد ظلم و جفا کردم
نکردم هیچ فردی را قرین محنت و خواری
گرفتاران محنت را رها از تنگنا کردم
به جای آنکه مردم گذارم در غم و ذلت
گره از کارهای مردم غم دیده وا کردم
به جای آنکه بخشم خلق را امراض گوناگون
به الطاف خدایی درد مردم را دوا کردم
جهانی ساختم پر عدل و داد و خالی از تبعیض
تمام بندگان خویش را از خود رضا کردم
نگویندم که تاریکی به کفشت هست از اول
نکردم خلق شیطان را عجب کاری به جا کردم
چو میدانستم از اول که در آخر چه خواهد شد
نشستم فکر کار انتها را ابتدا کردم
نکردم اشتباهی چون خدای فعلی عالم
خلاصه هرچه کردم خدمت و مهر و صفا کردم
زمن سر زد هزاران کار دیگر تا سحر لیکن
چو از خود بی خود بودم ندانسته چه ها کردم
سحر چون گشت از مستی شدم هوشیار
خدایا در پناه می جسارت بر خدا کردم
شدم بار دگر یک بنده درگاه او گفتم
خداوندا نفهمیدم خطا کردم ....
19- از ميان تعدادي زن و مرد برهنه، چگونه مي توان آدم و حوا را شناخت؟
18- فرض کنید راننده یک اتوبوس برقی هستید. در ایستگاه اول ۶ نفر وارد اتوبوس می شوند ، در ایستگاه دوم ۳ نفر بیرون می روند و پنج نفر وارد می شوند . راننده چند سال دارد ؟
17- هواپیمایی از ایران به سمت ترکیه در حرکت است و در مرز این دو سقوط می کند ، بازمانده ها را کجا دفن می کنند ؟
16- جزاير «لانگرهانس» در كجا هستند؟
15- شخصي تخم مرغ را دانه اي 70 ريال خريد و دانه اي 50 ريال فروخت و سرانجام ميليونر شد! چطور چنين چيزي ممكن است؟
14- منظور از «كانت واز بود» چيست؟
13- بعضي از ماهها 30 روز دارند بعضي 31 روز چند ماه 29 روز دارد؟
12- اگر دکتر به شما 3 قرص بدهد و بگويد هر نيم ساعت 1 قرص بخور چقدر طول ميکشد تا تمام قرصها خورده شود؟
11- من ساعت 8 شب به رختخواب رفتم و ساعتم را کوک کردم که 9 صبح زنگ بزند وقتي با صداي زنگ ساعت از خواب بيدار شدم چند ساعت خوابيده بودم؟
10- عدد 30 را به نيم تقسيم کنيد وعدد 10 را به حاصل آن اضافه کنيد چه عددي به دست مي آيد؟
9- مزرعه داري 17 گوسفند زنده داشت تمام گوسفند هايش به جز 9 تا مردند چند گوسفند زنده برايش باقي مانده است؟
8- اگر تنها يک کبريت داشته باشيد و وارد يک اتاق سرد و تاريک شويد که در آن يک بخاري نفتي يک چراغ نفتي و يک شمع باشد اول کداميک را روشن ميکنيد؟
7- فردي خانه اي ساخته که هر چهار ديوار آن به سمت جنوب پنجره دارد خرسي بزرگ به اين خانه نزديک ميشود اين خرس چه رنگي است؟
6- مي دانيم كه در بهشت هر چه بخورند دفع نمي شود، در این جهان چه چیزی با این امر شباهت دارد ؟
5- اون چیه که خودش آب، دُشمنش آب؟
4- اون چیه كه هم انسان دارد، هم تخم مرغ و هم جاده؟
3- کدام حیوان و پرنده ای هستند که اگه اسمشونو برعکس کنیم همون میشه؟
2- اگر 2 سيب از 3 سيب بردارين چند سيب داريد؟
1- حضرت موسي از هر حيوان چند تا با خود به کشتي برد؟
جواب در ادامه مطالب
|
يك مردِ روحاني، روزي با خداوند مكالمه اي داشت: "خداوندا! دوست دارم بدانم بهشت و جهنم چه شكلي هستند؟"* |
آنها در دست خود قاشق هايي با دسته بسيار بلند داشتند كه اين دسته ها به بالاي بازوهايشان وصل شده بود و هر كدام از آنها به راحتي مي توانستند دست خود را داخل ظرف خورش ببرند تا قاشق خود را پُر كنند. اما از آن جايي كه اين دسته ها از بازوهايشان بلند تر بود، نمي توانستند دستشان را برگردانند و قاشق را در دهان خود فرو ببرند..*
*مرد روحاني با ديدن صحنه بدبختي و عذاب آنها غمگين شد. خداوند گفت: "تو جهنم را ديدي!"*
* *
*آنها به سمت اتاق بعدي رفتند و خدا در را باز كرد. آنجا هم دقيقا مثل اتاق قبلي بود. يك ميز گرد با يك ظرف خورش روي آن، كه دهان مرد را آب انداخت!*
*افرادِ دور ميز، مثل جاي قبل همان قاشق هاي دسته بلند را داشتند، ولي به اندازه كافي قوي و تپل بوده، مي گفتند و مي خنديدند. مرد روحاني گفت: "نمي فهمم!"*
* *
*خداوند جواب داد: "ساده است! فقط احتياج به يك مهارت دارد! مي بيني؟ اينها ياد گرفته اند كه به همديگر غذا بدهند، در حالي كه آدم هاي طمع كار تنها به خودشان فكر مي كنند!"*
کلاغ به همه می گفت که جان می دهم برای جوجه هایم! کلاغهای باغستان از این بابت همیشه او را می ستودند. مگر کسی جرات می کرد دانه ارزنی را از منقار جوجه ها به یغما ببرد! روزی بر حسب اتفاق روباه تسلط یافت بر کلاغ و جوجه هایش. روباه دو انتخاب پیش روی کلاغ مادر گذاشت: یکی از جوجه ها یا خود کلاغ مادر. کلاغ گفت اگر خودش خورده شود همه بچه ها بی سرپرست می شوند. پس بهتر که یکی از دست برود تا همه. روباه جوجه ای را برداشت و برد. ماجرا چندین بار تکرار شد و هر بار کلاغ با همان دلیل و منطق قبل یکی از جوجه ها را به روباه می داد. روزی رسید که دیگر جوجه کلاغی نمانده بود! آن روز بود که همه کلاغ را آنطور که بود شناختند!
می بخشم کسانی را که هر چه خواستند با من ، با دلم ، با احساسم کردند
و مرا در دور دست خودم تنها گذاردند و من امروز به پایان خودم نزدیکم ،
پروردگارا. به من بیاموز در این فرصت حیاتم آهی نکشم برای کسانی که دلم را شکستند
ز خوبان من تمنای وفا کردم ندانستم
ز من می خواست جان و سر نمی کردم دریغ از وی
خدا داند که در راهش چه ها کردم ندانستم
که در آبادی ویران شده دیگر نان نیست
و همه مردم شهر بانگ برداشته اند
که چرا سیمان نیست
وکسی فکرنکرد که چرا ایمان نیست
و زمانی شده است
که به غیر از انسان هیچ چیز ارزان نیست
هیچ کس فکر نکرد ................
غافل از آنکه عجل هر ثانیه باتوست
آنچه خوردی مال مور است
آنچه بردی مال گور است
آنچه مانده مال وارث
آنچه کردی مال توست
که گناه دگران بر تو نخواهند
من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش
هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت
ناامیدم نکن از سابقه لطف ازل
تو چه دانی که پس پرده که خوب است و که زشت
یادگار دوست
من درد تو را از دست آسان ندهم
دل برنکنم ز دوست تا جان ندهم
از دوست به یادگار دردی دارم
کان درد به صد هزار درمان ندهم
دلم گرفت
خود را شبی در آینه دیدم دلم گرفت
از فکر اینکه قد نکشیدم دلم گرفت
از فکر اینکه بال و پری داشتم ولی
بالاتر از خود نپریدم دلم گرفت
از اینکه با تمام پس انداز عمر خود
حتی ستاره ای نخریدم دلم گرفت
کم کم به سطح آینه ام برف می نشست
دستی بر آن سپید نکشیدم دلم گرفت
دنبال کودکی که در آن سوی برف بود
نقاشی ام تمام شد و زنگ خانه خورد
من هیچ خانه ای نکشیدم دلم گرفت
شاعر در کنار جو گذر عمر دید و من
خود را شبی در اینه دیدم دلم گرفت
با دلم گفتم که ای ساده فراموشش کن
تا کجا چشم بر این جاده فراموشش کن
دست بردار از او خاطره بازی کافیست
فرض کن گل نفرستاده فراموشش کن
آن نگاهی که دم آخر از او جا مانده
پیش او برده و پس داده فراموشش کن
مردمان نگهش قله نشینند هنوز
دل که در دره نیفتاده فراموشش کن
با خودم گفتم که این تکه غزل را بفرستم نزدت
دل ولی گفت نشو ساده فراموشش کن
به شما برنخورد حال غزل بودو گذشت
اتفاقی است که افتاده فراموشش کن
رفته ای اما….
خدایمان هست
بگذار هرگز پس از ما کسی از آنچه از تو بر ما گذشت چیزی نداند.
نامه اول
به خیال خودت از خویشتنم کردی دور
غافل از آنکه من ازتوبه تو نزدیکترم
چنان چون روحی که در پایان سفر خود را به هجوم ناباوری های زمان سپرده بود
تا به امروز که جز وامانده های احساسات به یغما برده اش چیزی ندارد
و من مانده ام در میان مردمانی که دوست ترشان نمی دارم
و لحظه به لحظه احساس ترحم نسبت به شان در من جوانه می زند
از آن رو که مردگانی بیش نمی دانمشان که چشمان بسته شان را حریصانه به اشتیاق رسیدن به منافع شان باز نگاه داشته اند
و همان آنانند که به وقاحت چون انگشتانی به سویم نشانه می روند
و مرا متهم به کشتن نفس خویش می سازند که تو را به باور نشسته ام.
بی خبرتر از آنند که بدانند زجری لذت بخش در تمامی بند های تنم زاده شده ست
که مرا مسخ وجود ناوجودم می کند ومن در تهی گاه هستی فرو می شوم
و در هم لولیدن دو روح را احساس می کنم
و می بینم که به آرامشی ابدی دست می یابم
آری به عشقت زنده می شوم که عشق نفس بخشد و در آن نفس نباشد
آری بگذار هرگز کسی نداند که هزاران خواهش زنده در هر آن
مرا ملتمس آفریدگارم می سازد که تنها او می داند و بس.
انگار ولگرد شده بودم…
انگار…
به جستجوی نشانی ات به تمام جهان سر زدم اما نبودی…
به دور رفتم حتی به سرزمین خوشبختی در افسانه های پدربزرگ که حقیقت نداشت…
هیچ کس نبود…
انگار تو هم ولگرد شده بودی…
حالم را پرسیدند !
گفتم رو به راهم...
اما هیچکس نفهمید رو به کدام راهم !!!
ای آن که تو طالب خدایی به خود آ
از خود بطلب کز تو جدا نیست خدا
اول به خود آ چون به خود آیی به خدا
اقرار نمایی به خدایی خدا
درنمی گیرد نیاز و ناز ما با حسن دوست
خرم آن کز نازنینان بخت برخوردار داشت
***
در دشت اندیشه الاغی لنگ دارد
تا نیمه می نوشد چرا نوشابه ها را؟
اسراف کردن هم پز فرهنگ دارد
ماشین اندامش به ظاهر نو نوارست
اما گمانم درب مغزش رنگ دارد
کر می کند آهنگ بنزش دیگران را
انگار تنها او فقط آهنگ دارد
با دوستانش هم به ظاهر مهربان است
قلبی درون سینه اش از سنگ دارد
ای کاش می فهمید فردای قیامت
در گور بی همسایه جایی تنگ دارد
«پیرمرد»
دستانش به کیسه های نان خشک چنگ زد
پسرش به قرار دوستانش می رفت
درب خانه را گشود
زندگی هنوز رد پای خویش را از یاد نبرده بود
غروب ازراه رسید
نگاهش به بسته های سیگار افتاد
ودلش لرزید
فرزندش در گوشه ای از انبار محو در دود سیگار می نگریست
...
پیرمرد هنوز کیسه های نان خشک را چنگ می زد
باد سردی می وزید
صدای خش خش بید مجنون خلوت پارک را به هم می زد
گل آرام آرام از لابلای انگشتانش پرپر می شد
صدای کلاغ پیری بلند شد
برخاست
ابر درشتی می رفت روی خورشید را بپوشاند
پیک ناشناخته می خواندَم به گوش
خاموش و پُر خروش:
کآنجا که مرد می سترد نام سرنوشت
وآنجا که کار می شکند پُشت بندگی
رو کن به سوی عشق
روکن به سوی چهره ی خندان زندگی....
فدای چشم تو گردم به بخت خویش ببالم
اسیر دام محبّت نمیرمد بجفائی
در قفس چه گشائی که بسته ای پر و بالم
بسوخت جان من از سوز عشق چند شکیبم
شکست پشت من از بار غم چگونه ننالم
به هر چه مینگرم این توئی برابر چشمم
که دل زیاد تو لبریز و محو تست خیالم
ببین بسوز درونم مسوز شاخ امیدم
ببین به اشک روانم بگو جواب سؤالم
بر آن سرم که ببینم ترا و جان بسپارم
به شرط آنکه دهد تیر غمزۀ تو مجالم
سپهر کجرو و من ناتوان و خلق جفاجو
تو نیز اگر بنشینی به قهر وای به حالم
ز مهر تربیتش پرتوی چو تافت به کیوان
جهان گرفت صفای ضمیری و حسن مقالم
به کلینیک خدا رفتم تا چکاپ همیشگی ام را انجام دهم، فهمیدم که بیمارم …
خدا فشار خونم را گرفت، معلوم شد که لطافتم پایین آمده.
زمانی که دمای بدنم را سنجید، دماسنج ۴۰ درجه اضطراب نشان داد.
آزمایش ضربان قلب نشان داد که به چندین گذرگاه عشق نیاز دارم، تنهایی سرخرگهایم را مسدود کرده بود …
و آنها دیگر نمی توانستند به قلب خالی ام خون برسانند.
به بخش ارتوپدی رفتم چون دیگر نمی توانستم با دوستانم باشم و آنها را در آغوش بگیرم.
بر اثر حسادت زمین خورده بودم و چندین شکستگی پیدا کرده بودم …
فهمیدم که مشکل نزدیک بینی هم دارم، چون نمی توانستم دیدم را از اشتباهات اطرافیانم فراتر ببرم.
زمانی که از مشکل شنوایی ام شکایت کردم معلوم شد که مدتی است که صدای خدا را آنگاه که در طول روز با من سخن می گوید نمی شنوم …!
خدای مهربان برای همه این مشکلات به من مشاوره رایگان داد و من به شکرانه اش تصمیم گرفتم از این پس تنها از داروهایی که در کلمات راستینش برایم تجویز کرده است استفاده کنم:
هر روز صبح یک لیوان قدردانی بنوشم
قبل از رفتم به محل کار یک قاشق آرامش بخورم .
هر ساعت یک کپسول صبر، یک فنجان برادری و یک لیوان فروتنی بنوشم.
زمانی که به خانه برمیگردم به مقدار کافی عشق بنوشم .
و زمانی که به بستر می روم دو عدد قرص وجدان آسوده مصرف کنم.
امیدوارم خدا نعمتهایش را بر شما سرازیر کند:
رنگین کمانی به ازای هر طوفان ،
لبخندی به ازای هر اشک ،
دوستی فداکار به ازای هر مشکل ،
نغمه ای شیرین به ازای هر آه ،
و اجابتی نزدیک برای هر دعا .
جمله نهایی :
عیب کار اینجاست که من ” آنچه هستم ” را با ” آنچه باید باشم ” اشتباه می کنم ،
خیال میکنم آنچه باید باشم هستم، در حالیکه آنچه هستم نباید باشم .
امیدوارم خدا نعمتهایش را بر شما سرازیر کند:
رنگین کمانی به ازای هر طوفان ،
لبخندی به ازای هر اشک ،
دوستی فداکار به ازای هر مشکل ،
نغمه ای شیرین به ازای هر آه ،
و اجابتی نزدیک برای هر دعا .
جمله نهایی :
عیب کار اینجاست که من ” آنچه هستم ” را با ” آنچه باید باشم ” اشتباه می کنم ،
خیال میکنم آنچه باید باشم هستم، در حالیکه آنچه هستم نباید باشم .
و عشق را
کنار تیرک راه بند
تازیانه می زنند
عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد...
روزگار غریبی است نازنین...
آنکه بر در می کوبد شباهنگام
به کشتن چراغ آمده است
نور را در پستوی خانه نهان باید کرد... شاملو
آه اگر آزادی سرودی می خواند
کوچک
همچون گلوگاه پرنده ای
هیچ کجا دیواری فرو ریخته برجای نمی ماند
سالیان بسیاری نمی بایست
دریافتی را
که هر ویرانه نشان از غیاب انسانی است ... شاملو
به پرواز
شک کرده بودم
به هنگامی که شانه هایم
از توان سنگین بال
خمیده بود... شاملو
روزی ما دوباره کبوترهایمان را
پرواز خواهیم داد
و مهربانی
دست زیبایی را خواهد گرفت
و من آن روز را انتظار می کشم
حتی روزی که نباشم شاملو
گر بدين سان زيست بايد پست
من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را، به رسوائی نياويزم
بر بلندِ کاجِ خشکِ کوچه بن بست
گر بدين سان زيست بايد پاک
من چه ناپاکم اگر ننشانم از ايمان خود چون کوه،
يادگاری جاودانه بر تراز بی بقای خاک... شاملو
کوه با نخستین سنگ ها آغاز می شود
و انسان با نخستین درد
در من زندانی ، ستمگری بود
که به آواز زنجیرش خو نمیکرد
من با نخستین نگاه تو آغاز شدم ... شاملو
ای کاش میتوانستند
از آفتاب یاد بگیرند
که بی دریغ باشند
در دردها و شادیهایشان
حتی
با نان خشکشان
و کاردهایشان را
جز از برایِ قسمت کردن
بیرون نیاورند ... شاملو
ای کاش میتوانستم
یک لحظه میتوانستم ای کاش
بر شانه های خود بنشانم
این خلق بیشمار را،
گرد حباب خاک بگردانم
تا با دو چشم خویش ببینند که خورشیدشان کجاست
و باورم کنند شاملو
برای زیستن دو قلب لازم است،قلبی که
دوست بدارد
قلبی که دوستش بدارند شاملو
روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد
و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت
روزی که کمترین سرود
بوسه است
و هر انسان
برای هر انسان
برادری ست
روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند
قفل
افسانه ای است
و قلب
برای زندگی بس است... شاملو
قصه نیستم که بگویی
دو روز مانده به پايان جهان ، تازه فهميد كه هيچ زندگي نكرده است . تقويمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقي مانده بود . پريشان شد و آشفته و عصباني ، نزد خدا رفت تا روزهاي بيشتري از خدا بگيرد .
دو روز مانده به پايان جهان ، تازه فهميد كه هيچ زندگي نكرده است . تقويمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقي مانده بود . پريشان شد و آشفته و عصباني ، نزد خدا رفت تا روزهاي بيشتري از خدا بگيرد .
داد زد و بد و بيراه گفت ، خدا سكوت كرد . آسمان و زمين را به هم ريخت ، خدا سكوت كرد . جيغ زد و جار و جنجال راه انداخت ، خدا سكوت كرد . به پر و پاي فرشته و انسان پيچيد ، خدا سكوت كرد . كفر گفت و سجاده دور انداخت ، خدا سكوت كرد .دلش گرفت و گريست و به سجاده افتاد . خدا سكوتش را شكست و گفت : «عزيزم اما يك روز ديگر هم رفت . تمام روز را به بد و بيراه و جار و جنجال از دستدادي،تنها يك روز ديگر باقياست. بيا و لااقل اين يك روز را زندگي كن . »
لا به لاي هق هقش گفت: « اما با يك روز ! با يك روز چه كار مي توان كرد !؟ »
خدا گفت : « آن كس كه لذت يك روز زيستن را تجربه كند ، گويي كه هزار سال زيسته است و آنكه امروزش را درنمي يابد ، هزار سال هم به كارش نمي آيد .» و آنگاه سهم يك روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت : « حالا برو و زندگي كن .»
او مات و مبهوت، به زندگي نگاه كرد كه در گودي دستانش مي درخشيد . اما مي ترسيد حركت كند ، مي ترسيد راه برود، مي ترسيد زندگي از لاي انگشتانش بريزد . قدري ايستاد... بعد با خودش گفت :وقتي قردايي ندارم ، نگه داشتن اين زندگي چه فايده اي دارد . بگذار اين يك مشت زندگي را مصرف كنم .
آن وقت شروع به دويدن كرد زندگي را به سر و رويش پاشيد ، زندگي را نوشيد و زندگي را بوييد و چنان به وجد آمد كه ديد مي تواند تا ته دنيا بدود ، مي تواند بال بزند ، مي تواند پا روي خورشيد بگذارد ، مي تواند...
او در آن يك روز آسمانخراشي بنا نكرد ، زميني را مالك نشد ، مقامي را به دست نياورد اما ... اما در همان يك روز دست بر پوست درخت كشيد . روي چمن خوابيد . كفش دوزكي را تماشا كرد .
سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد و به آنهايي كه نمي شناختندش سلام كرد و براي آنها كه دوستش نداشتند از ته دل دعا كرد .
او در همان يك روز آشتي كرد و خنديد و سبك شد ، لذت برد و سرشار شد و بخشيد ، عاشق شد و عبور كرد و تمام شد .
او همان يك روز زندگي كرد اما فرشته ها در تقويم خدا نوشتند : « امروز او در گذشت ، كسي كه هزار سال زيسته بود ! »
نغمه نیستم که بخوانی
صدا نیستم که بشنوی
یا چیزی چنان که ببینی
یا چیزی چنان که بدانی
من درد مشترکم
مرا فریاد کن ... شاملو
یاران ناشناخته ام
چون اختران سوخته
چندان به خاک تیره فرو ریختند سرد
که گفتی
دیگر، زمین، همیشه، شبی بی ستاره ماند.
آنگاه، من، که بودم
جغد سکوت لانه تاریک درد خویش،
چنگ زهم گسیخته زه را
یک سو نهادم
فانوس بر گرفته به معبر در آمدم
گشتم میان کوچه مردم
این بانگ با لبم شررافشان:
آهای !
از پشت شیشه ها به خیابان نظر کنید!
خون را به سنگفرش ببینید! ...
این خون صبحگاه است گوئی به سنگفرش
کاینگونه می تپد دل خورشید
در قطره های آن ... شاملو
بی تو مهتاب تنهای دشتم
بی تو خورشيد سرد غروبم
بی تو بینام و بیسرگذشتم.
بی تو خاکسترم
بی تو، ای دوست! شاملو
تو نميداني نگاهِ بيمژهي محکومِِ يک اطمينان
وقتي که در چشمِِ حاکمِ يک هراس خيره ميشود
چه دريایِیست!
تو نميداني مُردن
وقتي که انسان مرگ را شکست داده است
چه زندهگيست! شاملو
سكوتآب
مىتواند
خشكى باشد و فرياد عطش:
سكوتگندم
مىتواند
گرسنهگى باشد و غريو پيروزمندانهى قحط:
همچنان كه سكوت آفتاب
ظلمات است ـ
اما سكوت آدمى فقدان جهان و خداست:
غريو را
تصوير كن!شاملو
مردی که تنها به راه میرود با خود میگوید
در کوچه میبارد و گرما در خانه نیست
حقیقت از شهر زندگان گریخته است،من با تمامِ حماسه ام به گورستان خواهم رفت
وتنها
چرا که
به راستی، کدامین همسفر میتوان اطمینان داشت؟
و به راستی
آنکه در این راه قدم برمی دارد به همسفری چه حاجت است؟ شاملو
عاقبت خط جاده پایان یافت
من رسیدم ز ره غبار الود
نگهم بیشتر ز من می تاخت
بر لبانم سلام گرمی بود
شهر جوشان درون کوره ظهر
کوچه می سوخت در تب خورشید
پای من روی سنگفرش خموش
پیش می رفت و سخت می لرزید
خانه ها رنگ دیگری بودند
گرد الوده تیره و دلگیر
چهره ها در میان چادرها
همچو ارواح پای در زنجیر
جوی خشکیده همچو چشمی کور
خالی از اب و نشانه ی او
مردی اوازه خوان ز راه گذشت
گوش من پر شد از ترانه ی او
گنبد اشنای مسجد پیر
کاسه های شکسته را می ماند
مومنی بر فراز گلدسته
با نوایی حزین اذان می خواند
می دویدند از پی سگها
کودکان پا برهنه سنگ به دست
زنی از پشت معجری خندید
باد ناگه دریچه ای را بست
از دهان سیاه هشتی ها
بوی نمناک گور می امد
مرد کوری عصا زنان می رفت
اشنایی ز دور می امد
در انجا گشوده گشت خموش
دستهایی مرا به خود خوانندند
اشکی از ابر چشمها بارید
دستهایی ز خود مرا راندند
روی دیوار باز پیچک پیر
موج می زد چو چشمه ای لرزان
بر تن برگهای انبو هش
سبزی پیری و غبار زمان
نگهم جستجو کنان پرسید
در کامین مکان نشانه ی اوست
لیک دیدم اتاق کوچک من
خالی از بانگ کودکانه ی اوست
از دل خاک سرد ایینه
ناگهان پیکرش چو گل رویید
موج زد دیدگان مخملی اش
اه در وهم هم مرا می دید
تکیه دادم به سینه ی دیوار
گفتم اهسته این تویی کامی
لیک دیدم کز ان گذشته ی تلخ
هیچ باقی نمانده جز نامی
عاقبت خط جاده پایان یافت
من رسیدم ز ره غبار الود
تشنه بر چشمه ره نبرد و دریغ
شهر من گور آرزویم بود
فروغ فرخزاد
سلام
حال همهی ما خوب است
ملالی نیست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خیالی دور،
که مردم به آن شادمانیِ بیسبب میگویند
با این همه عمری اگر باقی بود
طوری از کنارِ زندگی میگذرم
که نه زانویِ آهویِ بیجفت بلرزد و
نه این دلِ ناماندگارِ بیدرمان!
تا یادم نرفته است بنویسم
حوالیِ خوابهای ما سالِ پربارانی بود
میدانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازهی باز نیامدن است
اما تو لااقل، حتی هر وهله، گاهی، هر از گاهی
ببین انعکاس تبسم رویا
شبیه شمایل شقایق نیست!
راستی خبرت بدهم
خواب دیدهام خانهئی خریدهام
بیپرده، بیپنجره، بیدر، بیدیوار ... هی بخند!
بیپرده بگویمت
چیزی نمانده است، من چهل ساله خواهم شد
فردا را به فال نیک خواهم گرفت
دارد همین لحظه
یک فوج کبوتر سپید
از فرازِ کوچهی ما میگذرد
باد بوی نامهای کسان من میدهد
یادت میآید رفته بودی
خبر از آرامش آسمان بیاوری!؟
نه ریرا جان
نامهام باید کوتاه باشد
ساده باشد
بی حرفی از ابهام و آینه،
از نو برایت مینویسم
حال همهی ما خوب است
اما تو باور نکن!
